Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

Ένας χαμένος χρόνος

Τέλος Σεπτεμβρίου έκλεισα ένα χρόνο που χώρισα από την τελευταία μου σχέση. Δεν θυμόμουν την ακριβή ημερομηνία όμως το facebook, με τις υπενθυμίσεις των παλιών αναρτήσεων, φρόντισε να μου φρεσκάρει τη μνήμη. Είδα που ανέβαζα τα ανάλογα λυπητερά τραγούδια και κοιτώντας ύστερα τα τελευταία μηνύματα που είχαμε ανταλλάξει, τα οποία φυσικά και δεν έχω σβήσει, θυμήθηκα την ακριβή ημερομηνία που η μοναξιά ήρθε και ποτέ δεν έφυγε.

Δεν έχω ιδέα τι κάνει, πως περνάει, αν με σκέφτεται καθόλου. Δική του επιλογή να ξεκόψει, όπως ήταν και η απόφαση του χωρισμού. Δεν με απασχολεί όμως τόσο πολύ πια ο χωρισμός, το πήρα απόφαση. Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι όλο αυτό το διάστημα, ήταν εντελώς κενό ερωτικά. Έναν ολόκληρο χρόνο χωρίς φλερτ, λίγη τρυφερότητα, μία ζεστή αγκαλιά. Ούτε μία στιγμή δεν ένιωσα αυτό το όμορφο συναίσθημα του να είσαι με κάποιον, που η σκέψη του σε κάνει να χαμογελάς. 

Μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε το γεγονός ότι σχεδόν μόνιμα πια βρίσκομαι στο πατρικό μου στην επαρχία, οπότε αυτομάτως οι επιλογές και οι ευκαιρίες μειώνονται δραματικά, όπως και η ελευθερία κινήσεων. Και ακόμα χειρότερα τα κάνει η κακή ψυχολογία, η έλλειψη διάθεσης για προσπάθεια και αισιοδοξίας για την πιθανότητα να βγει κάτι καλό. Και όσο είμαι μόνος, τόσο πέφτει η ψυχολογία, ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ.

Ένας χρόνος με αδιάφορες συζητήσεις στις εφαρμογές γνωριμιών, ανούσιες κουβέντες, οι ίδιες και οι ίδιες κάθε φορά, χωρίς να βγαίνει κάτι. Κάποιοι που έδειξαν ενδιαφέρον και ακόμα δείχνουν, δεν με ελκύουν εμφανισιακά ή πνευματικά. Κάποιοι έγιναν φίλοι, είναι ένα κέρδος και αυτό αλλά όχι το ζητούμενο. Κάποιοι που ήθελα εγώ, δεν ανταποκρίθηκαν. Η κλασική ιστορία! Δεν περίμενα να είναι τόσο δύσκολο να βρεθεί κάποιος που θα ταιριάζουμε σε κάποια βασικά σημεία.

Και η μοναξιά έχει ριζώσει και γίνεται αβάσταχτη μέρα με τη μέρα. Και μαζί της φέρνει την απελπισία και την απογοήτευση. Τι νόημα έχει μία ζωή χωρίς κάποιον να την μοιραστείς; Να μην έχεις αυτό τον έναν, που ξέρεις ότι ακόμα και τις χειρότερες μέρες, θα δώσει λίγο χρώμα στην μαυρίλα σου. Να βλέπεις ζευγάρια δίπλα σου και να κατηγορείς τον εαυτό σου που δεν είσαι ικανός να βρεις κι εσύ το ταίρι που σου αναλογεί. Και να μην έχεις καμία ελπίδα ότι κάποτε θα βρεις αυτό που ψάχνεις. Πονάει να μην έχεις το μόνο πράγμα που θες τόσο πολύ.


Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

19ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης ΓκΛΑΤ Ταινιών

Η αγάπη κι ο έρωτας, το κοινωνικό φύλο και η σεξουαλική ταυτότητα, οι φιλικές και ερωτικές σχέσεις, τα ταμπού και τα ανθρώπινα δικαιώματα: ένα πληθωρικό καλειδοσκόπιο ανθρώπινων ιστοριών ζωντανεύει στη μεγάλη οθόνη μέσα από τις ταινίες που φιλοξενούνται φέτος στο 19ο Διεθνές Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Γκ.Λ.Α.Τ. (Γκέι, Λεσβιακών, Αμφισεξουαλικών, Τρανσεξουαλικών και Διεμφυλικών) Ταινιών.

Το Φεστιβάλ, που διοργανώνεται από τη μη κερδοσκοπική εταιρία Σύμπραξη για το Κοινωνικό Φύλο με τη στήριξη του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, θα πραγματοποιηθεί από την Πέμπτη 29 Σεπτεμβρίου ως την Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2017 στην αίθουσα Τάκης Κανελλόπουλος του Μουσείου Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (Αποθήκη Α, Λιμάνι, τηλ. 2310-508398).

Στη φετινή διοργάνωση θα προβληθούν και θα διαγωνιστούν για το βραβείο κοινού 30 ταινίες μεγάλου και μικρού μήκους, τόσο μυθοπλασίας όσο και ντοκιμαντέρ, από 21 χώρες: Αργεντινή, Αρμενία, Αυστραλία, Βέλγιο, Βουλγαρία, Βραζιλία, Γαλλία, Γερμανία, Ελλάδα, Ηνωμένο Βασίλειο, Ινδία, Ινδονησία, Ισραήλ, Ναμίμπια, Ολλανδία, Νορβηγία, Ν. Κορέα, Πουέρτο Ρίκο, Σουηδία, Ταϊβάν, Τουρκία.

Όλες οι ταινίες θα προβληθούν με ελληνικούς υπότιτλους. Οι ελληνικές ταινίες θα προβληθούν με αγγλικούς υπότιτλους.

Τις κινηματογραφικές προβολές θα πλαισιώσουν οι εξής παράλληλες εκδηλώσεις:

• Μουσικό δρώμενο με το συγκρότημα «Κρουστά» την ημέρα έναρξης του αφιερώματος, Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου 2017 στις 20:30.
• Έκθεση ζωγραφικής με έργα της ζωγράφου Στυλιάνας Κατσιάρη, η οποία σχεδίασε και την αφίσα του 19ου Φεστιβάλ Γκ.Λ.Α.Τ. Ταινιών (χώρος: Μουσείο Κινηματογράφου).
• Συζητήσεις με έλληνες και ξένους προσκεκλημένους σκηνοθέτες και συντελεστές ταινιών, οι οποίοι θα βρίσκονται στο φεστιβάλ και θα απαντήσουν σε ερωτήσεις του κοινού μετά τις προβολές.
• Θεματικές συζητήσεις.

Το 19ο Φεστιβάλ Γκ.Λ.Α.Τ. Ταινιών διοργανώνεται επίσης με τη στήριξη του Γραφείου Europe Direct του Δήμου Θεσσαλονίκης, του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας στη Θεσσαλονίκη και του Γαλλικού Ινστιτούτου, του Γερμανικού Ινστιτούτου Γκαίτε της Θεσσαλονίκης, της Πρεσβείας της Νορβηγίας και του Νορβηγικού Ινστιτούτου, της Πρεσβείας της Σουηδίας, πολλών οργανώσεων και μέσων μαζικής ενημέρωσης.

Τιμές εισιτηρίων: 5 ευρώ (ανά προβολή), 8 ευρώ (ημερήσιο εισιτήριο)
Ελεύθερη είσοδος για το κοινό: την Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου στις 21:00 (επίσημη έναρξη του φεστιβάλ), την Κυριακή 1 Οκτωβρίου στην ειδική προβολή – συζήτηση στις 18:00 και την Τρίτη 3 Οκτωβρίου στην προβολή της επίσημης λήξης στις 21:00. Ελεύθερη θα είναι η είσοδος και σε όλες τις συζητήσεις.

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Περίεργοι τύποι στα dating sites

Αν είσαι ομοφυλόφιλος, τότε μάλλον ξέρεις πολύ καλά τι εστί ιστοσελίδα gay γνωριμιών και τι κυκλοφορεί εκεί μέσα. Πολλοί τα χαρακτηρίζουν απαράδεκτα, είναι όμως αναγκαίο κακό καθώς το μεγαλύτερο ποσοστό των gay τα επιλέγει για να κάνει νέες γνωριμίες. Αν ψάχνεις για σεξ, είναι μία καλή λύση, το πιθανότερο είναι ότι κάτι θα βρεθεί. Δεν χρειάζεται πολύ προσπάθεια. Αν όμως ψάχνεις κάτι πιο σταθερό, πρέπει να κάνεις πολύ υπομονή και να είσαι έτοιμος να δεις πολλά και διάφορα.

Σε αυτές τις ιστοσελίδες θα συναντήσεις πολλές περίεργες και αδικαιολόγητες συμπεριφορές. Πράγματα που λογικά δεν θα έκανε κάποιος στην πραγματική ζωή, πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα τελευταία είχα αρκετές τέτοιες περιπτώσεις.

Περίπτωση 1η: Ο τύπος του "γεια"
Μου στέλνουν μερικοί ένα σκέτο "γεια" ή "καλημέρα/καλησπέρα" κλπ. Απαντάω κι εγώ και μετά τίποτα... Καμιά φορά, εμφανίζονται μετά από λίγο καιρό και ξαναστέλνουν χωρίς να υπάρχει συνέχεια και πάλι...

Περίπτωση 2η: Οι τύποι σε αυτή την περίπτωση είναι σαν συνέχεια του παραπάνω. Στέλνουν μερικές φορές, ξεκινάνε μία συζήτηση και ξαφνικά εξαφανίζονται. Ρωτάω το όνομα τους και απαντάνε μονολεκτικά, χωρίς να ρωτήσουν καν ποιο είναι το δικό μου, για να δώσουν μία ροή στην κουβέντα. Αν βαριέσαι να γράφεις ή δεν σου αρέσω, γιατί μου στέλνεις μήνυμα; 

Περίπτωση 3η: Ενώ έχω φωτογραφία στο προφίλ, μου ζητάει ο άλλος να του στείλω φώτο, χωρίς αυτός να έχει. Όταν του το επισημαίνω, φυσικά δεν απαντάει ποτέ...

Περίπτωση 4η: Αυτό είναι το πιο ακραίο που μου έχει τύχει. Μου στέλνει ο άλλος 5:30 τα ξημερώματα μήνυμα και φυσικά εγώ δεν απαντάω αφού εκείνη την ώρα κοιμάμαι. Το αποτέλεσμα; Το να μην δω καν το μήνυμα, το εξέλαβε ως απόρριψη, μου ευχήθηκε καρκίνο και με έκανε block ώστε να μην μπορώ να του απαντήσω!

Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορούν μερικοί να ακολουθήσουν βασικούς κανόνες επικοινωνίας και ευγένειας. Αλλά δεν δίνω πολύ σημασία, γελάω με αυτά ή απλά αδιαφορώ. Δεν αξίζει να δίνω ιδιαίτερη σημασία. Άλλωστε αυτοί έχουν το πρόβλημα, όχι εγώ!

Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

Ένας χρόνος μετά...

Πέρασε ακριβώς ένας χρόνος από τη μέρα που γνώρισα τον Μ. Πόσο διαφορετικά ήταν τότε τα πράγματα. Γεμάτος χαρά και ενθουσιασμό που θα τον γνώριζα αλλά και άγχος. Μιλούσαμε ήδη λίγο καιρό και είχαμε αποφασίσει να πάω να τον βρω εκεί που έμενε. Θα το συνδύαζα δηλαδή με μία καλοκαιρινή εκδρομή. Σαν σήμερα τον είδα πρώτη φορά, ανταλλάξαμε τα πρώτα μας φιλιά, κάναμε τις πρώτες μας βόλτες... Ήταν η αρχή για κάτι πολύ όμορφο που θα διαρκούσε δυστυχώς πολύ λίγο, όμως εγώ δεν το ήξερα αυτό τότε. Μόλις δύο μήνες κράτησε, τρεις σχεδόν αν υπολογίσεις και την επικοινωνία μας πιο πριν. 

Τρεις μήνες ευτυχίας και έπειτα αρκετοί μήνες θλίψης και απογοήτευσης. Ένα χρόνο μετά, ακόμα το μυαλό είναι εκεί. Νοσταλγία για τις όμορφες στιγμές και απορία αν θα ξαναέρθουν και πότε. Μετά από εκείνον τίποτα, ένα κενό, σαν να αποσύρθηκα από το ερωτικό παιχνίδι. Δεν είναι ότι δεν ήθελα να γνωρίσω κάποιον άλλον, αντιθέτως, το είχα μεγάλη ανάγκη. Όμως δεν είναι τόσο εύκολο να βρεις κάποιον, όχι απλά για να γεμίσει ένα κενό αλλά για να αντικαταστήσει επάξια αυτό που έχασες. Δεν βρέθηκε κάποιος, στις λιγοστές προσπάθειες που έκανα είναι η αλήθεια, να με κάνει να χαμογελάσω και να πω "Εδώ είμαστε, βρήκα αυτό που έψαχνα". 

Πολλές ανούσιες συνομιλίες, πρόσωπα αδιάφορα, ελάχιστα ραντεβού... Κανένας δεν μου προκαλεί το ενδιαφέρον, σχεδόν από την αρχή φαίνεται ότι κάτι δεν κολλάει. Πόσο δύσκολο είναι να συντονιστούν τα θέλω δύο ανθρώπων για να γίνουν ένα στην πορεία; Η μοναξιά γίνεται αβάσταχτη αλλά και τρόπος ζωής σιγά σιγά.

Πρόσφατα γνώρισα ένα παιδί, σε φιλικούς όρους βέβαια, αλλά εμένα μου άρεσε αρκετά ώστε να σκέφτομαι την πιθανότητα να προχωρήσει παρακάτω. Δεν ξέρω όμως πως το βλέπει εκείνος. Δεν μιλήσαμε καθόλου περί αυτού. Είναι όμως σε αρκετά δύσκολη φάση με τα ψυχολογικά του και αναρωτιέμαι αν είναι καλή ιδέα να μπλέξω με μία τέτοια περίπτωση. Προς το παρόν, για πρακτικούς λόγους, δεν μπορώ να ασχοληθώ περισσότερο μαζί του.

Πέρυσι ήταν ένα θαυμάσιο καλοκαίρι. Φέτος γιατί να μην είναι το ίδιο; Γιατί να μην έχω κι εγώ το μερίδιο μου σε έναν καλοκαιρινό έρωτα;

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Μιχαήλ Λώλης, ο gay αστυνομικός που γκρεμίζει τα τείχη της προκατάληψης

Τον Μάιο είχα την ευκαιρία για άλλη μία χρονιά να παρευρεθώ στο Tedx Thessaloniki στο Μέγαρο Μουσικής. Το Tedx είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός που διοργανώνει εκδηλώσεις με ομιλίες σε όλο τον κόσμο, με θέμα την καινοτομία, την τεχνολογία, κοινωνικά και περιβαντολογικά ζητήματα κλπ. Φέτος, ένας από τους ομιλητές ήταν ο Μιχάλης Λώλης, ο οποίος είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος και αστυνομικός. Η ομιλία του ήταν καταπληκτική και αξίζει να την παρακολουθήσει κανείς.


Από την ιστοσελίδα της διοργάνωσης:

"Σε αυτή τη βαθιά προσωπική και συναισθηματική ομιλία, ο Michael Lolis περιγράφει τον αγώνα του να συμφωνεί με τη σεξουαλική του ταυτότητα. Από νεαρή ηλικία προσπάθησε να συμμορφωθεί με τα στερεότυπα της κοινωνίας σχετικά με την αρσενική συμπεριφορά και, μετά την ένταξή του στην αστυνομία, οδήγησε μια διπλή ζωή γεμάτη ενοχές και αγωνία. Ωστόσο, όταν ερωτεύτηκε, αποφάσισε να βγει και σήμερα δεν είναι μόνο ο πρώτος Έλληνας αστυνομικός που δηλώνει ανοιχτά ότι είναι ομοφυλόφιλος, αλλά και μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ και υποστηρικτής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων."

"Ο Μιχάλης Λώλης γεννήθηκε το 1986 σε ένα μικρό χωριό κοντά στα Ιωάννινα της Ελλάδας. Αφού αποφοίτησε από την Ελληνική Αστυνομική Ακαδημία, υπηρετεί στο Τμήμα Ενάντια στη Ρατσιστική Βία στην Αθήνα και είναι επίσης μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ. Για να συμπληρώσει το έργο του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σπουδάζει στο δημόσιο και ευρωπαϊκό δίκαιο. Ο Michael Lolis είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Αστυνομικής Ένωσης ΛΟΑΤ, που έσπασε ορισμένους τοίχους που μιλούσαν ανοιχτά στον τόπο εργασίας, ένα ιδιαίτερα συντηρητικό περιβάλλον, Για την ομοφυλοφιλία και την ανάγκη για την κοινωνία να δεχτεί τα LGBT άτομα."

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Μήνας gay υπερηφάνειας

Ο Ιούνιος θεωρείται μήνας υπερηφάνειας για την gay κοινότητα και φέτος, όπως και πέρυσι, είχα την ευκαιρία να το ζήσω κι εγώ. Πήγα στο pride της Αθήνας και μία εβδομάδα μετά, βρέθηκα και στης Θεσσαλονίκης. Κάθε φορά είναι μία απίστευτη εμπειρία.

Αθήνα και pride
Αγαπώ την Αθήνα. Έχει τόσα πολλά όμορφα μέρη να δεις και άπειρα πράγματα να κάνεις. Κάποτε την θεωρούσα χαώδη αλλά πλέον την βλέπω διαφορετικά. Μέχρι που άρχισα να σκέφτομαι πως θα ήταν αν ζούσα μόνιμα στην πρωτεύουσα. Έχω και φίλους εκεί, οι οποίοι αποτελούν ένα ακόμη κίνητρο. Ποιος ξέρει τι θα φέρει το μέλλον...

Το pride της Αθήνας είναι ασφαλώς ανώτερο από της Θεσσαλονίκης, καθώς έχουν μεγαλύτερη εμπειρία αφού φέτος ήταν το 13ο φεστιβάλ. Επιπλέον η Αθήνα έχει τον πενταπλάσιο πληθυσμό οπότε είναι λογικό να έχει και μεγαλύτερη προσέλευση κόσμου. Βέβαια υπάρχουν και τα αρνητικά στοιχεία όπως για παράδειγμα η επιλογή της Eldorado Gold ως χορηγό, η οποία τελικά αποσύρθηκε. Είναι μεγάλη συζήτηση αυτή όμως και θα το αναλύσω μία άλλη φορά. Μεγάλη έκπληξη η Μποφίλιου που τραγούδησε στο party, αν και το ύφος των τραγουδιών της δεν ξέρω κατά πόσο ταιριάζει σε ένα gay pride! Η φετινή παρουσιάστρια, η Σοφία Μουτίδου, απλά υπέροχη!

Thessaloniki Pride
Μπορεί το δικό μας pride να μην φτάνει το επίπεδο της Αθήνας αλλά αναλογικά, είμαστε σε πολύ καλό δρόμο. Δυστυχώς λόγω υποχρεώσεων δεν μπόρεσα να βρεθώ από πολύ νωρίς εκεί αλλά ευτυχώς έφτασα εγκαίρως για την πορεία που είναι και το αποκορύφωμα. Πάρα πολύς κόσμος και όμορφο κλίμα. Το μόνο δυσάρεστο είναι οι ανεγκέφαλοι φασίστες που προκάλεσαν επεισόδια και προσπάθησαν να σταματήσουν την πορεία. Ευτυχώς όμως δεν τα κατάφεραν και συνεχίσαμε κανονικά.

Ήταν λίγο περίεργο να είμαι στο pride ως απλός θεατής ενώ τα προηγούμενα χρόνια είχα ενεργή συμμετοχή ως μέλος της μίας διοργανώτριας ομάδας, η οποία φέτος δεν συμμετείχε. Τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια απαιτούσαν πολύ χρόνο και κόπο για την διοργάνωση αλλά έπαιρνα μεγάλη ευχαρίστηση ως αντάλλαγμα. Θα προσπαθήσω του χρόνου, να βρεθώ ξανά εκ των έσω. 

Μετά το pride πήγα με φίλους σε ένα πάρτι που γινόταν στα πλαίσια του pride. Γύρισα σπίτι τα ξημερώματα, πτώμα από την κούραση αφού είχα κλείσει ένα ολόκληρο 24ωρο ξύπνιος αλλά η χαρά και ο ενθουσιασμός μου έδωσαν την ενέργεια που χρειαζόμουν.

Την επόμενη εβδομάδα είναι το pride της Πάτρας και κάποια στιγμή θα γίνει και στην Κρήτη. Δεν θα είμαι εκεί δυστυχώς αλλά είναι ένας καλός στόχος για του χρόνου!

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Konilo - Θα ψήφιζες τον Τσίπρα αν ήταν gay;



Πέρα από την χιουμοριστική πλευρά, είναι θετικό που τα πιο νεαρά άτομα, λένε ότι δεν θα είχαν πρόβλημα αν ο Τσίπρας, ή γενικά ένας πρωθυπουργός στην Ελλάδα, ήταν gay, εφόσον λένε την αλήθεια βέβαια. Από την άλλη, οι μεγαλύτεροι σε ηλικία, όπως είναι αναμενόμενο, δείχνουν να αντιδρούν σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Λένε να γίνει κι αυτό κάποια στιγμή στο μέλλον;

Τρίτη, 14 Μαρτίου 2017

Σε φανταστική σχέση με τον φίλο μου

Το χειρότερο πράγμα που μπορεί να κάνει κάποιος στον εαυτό του είναι να αρχίσει να γουστάρει κάποιον φίλο του, όταν μάλιστα ξέρει ότι εκείνος δεν θα ανταποκριθεί. Σε αυτή τη θέση έχω βρεθεί κι εγώ. 

Η ιστορία με αυτόν τον φίλο μου ξεκινάει μερικά χρόνια πριν, όταν η επικοινωνία μας ήταν μόνο ηλεκτρονική. Αρκετό καιρό αργότερα ήρθε και η γνωριμία από κοντά, σε φιλικά πλαίσια. Από την αρχή μου άρεσε αλλά ήταν κάτι πρώιμο, μία αρχική έλξη χωρίς ιδιαίτερη σημασία. Άλλωστε, εκείνη την περίοδο ήταν σε σχέση. Όταν αργότερα χώρισε, ήμουν εγώ δεσμευμένος. Όλο αυτό τον καιρό, η μεταξύ μας σχέση ήταν κάπως περίεργη. Υπήρχαν διαστήματα που είχαμε πυκνή επικοινωνία και άλλες που χανόμασταν για καιρό. Οι συναντήσεις μας ήταν ελάχιστες, οπότε δεν είχα πολλές απαιτήσεις.

Τον τελευταίο καιρό όμως, προς έκπληξη και χαρά μου, τα πράγματα άλλαξαν. Άρχισε να με προσεγγίζει περισσότερο και να βρισκόμαστε πιο τακτικά. Στην ουσία, τώρα πλέον νιώθω ότι μπορώ να τον αποκαλώ φίλο. Πριν ήμασταν περισσότερο γνωστοί. Βγαίνουμε για καφέ ή έρχεται σπίτι μου, παραγγέλνουμε φαγητό και αράζουμε. Έχει αρχίσει να χτίζεται μία πιο ουσιαστική σχέση και να αποκτούμε ακόμη μεγαλύτερη οικειότητα. Ξέρει βέβαια ότι μου αρέσει και ξέρω ότι αυτός με βλέπει ως φίλο. Επιπλέον, το γεγονός ότι είναι asxeual, περιπλέκει ακόμα περισσότερο την κατάσταση.

Είναι σαν να παίζει μαζί σου η μοίρα. Σου στέλνει αυτό που ψάχνεις αλλά δεν μπορείς να το χαρείς με τον τρόπο που θες, Είναι και δικό μου το σφάλμα όμως που δεν το παίρνω απόφαση πως δεν πρόκειται να γίνει κάτι μεταξύ μας. Αντιθέτως, σαν μαζοχιστής, επιμένω να τον κυνηγάω και να βασανίζω τον εαυτό μου. Όπως για παράδειγμα πριν δύο μέρες, στο σπίτι μου, ξαπλωμένοι στον καναπέ, να τον αγγίζω και να του κάνω μασάζ και ύστερα μια αγκαλιά... Μου άρεσε, πήρα μία μικρή δόση τρυφερότητας που μου έχει λείψει τόσο πολύ. Για μια στιγμή θυμήθηκα τον πρώην μου, τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε σαν ζευγάρι, που τον έχεις τον άλλον δίπλα σου και αυτό σου αρκεί για να είσαι ευτυχισμένος. Ίσως να ήταν καλύτερα να μην με άφηνε να τα κάνω αυτά. Παραδέχθηκε βέβαια ότι του άρεσε ο τρόπος που τον χάιδευα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι με θέλει ερωτικά.

Φοβάμαι ότι θα συνεχίσω να ζω με το όνειρο ότι κάποια στιγμή θα αλλάξει γνώμη και μέχρι τότε θα αρκούμαι στα ψίχουλα που μου δίνει, δημιουργώντας με τη φαντασία μου την ιδανική σχέση!

Παρασκευή, 3 Μαρτίου 2017

Ο πρώην μου βρήκε άλλον;

Οι χωρισμοί είναι δύσκολοι, έχουν πάντα πόνο και στεναχώρια. Όμως το πράγμα δεν σταματάει εκεί. Υπάρχει και το επόμενο στάδιο, όταν μαθαίνεις ότι ο πρώην σου έχει βρει κάτι καινούργιο, ενώ εσύ παραμένεις μόνος και σκέφτεσαι το κοινό σας παρελθόν. Κάτι τέτοιο έχει γίνει και στην περίπτωση μου, χωρίς όμως να είμαι απολύτως σίγουρος.

Πρόσφατα, ένας καλός μου φίλος, ο μόνος που είχα προλάβει να γνωρίσω στον πρώην μου, είχε γενέθλια. Έτσι, εκείνη τη μέρα ο Μ. του έστειλε μήνυμα στο facebook για χρόνια πολλά. Μεγάλη ειρωνεία ότι ο Μ. έχει εκείνον φίλο στο fb και όχι εμένα, αφού με έσβησε τρεις μήνες μετά τον χωρισμό, την Πρωτοχρονιά! Μετά τις ευχές για τα γενέθλια, ανταλλάξανε μερικές κουβέντες. Ο Μ. ρώτησε τι κάνω, το οποίο μου άρεσε. Τουλάχιστον, δεν έδειξε πλήρη αδιαφορία. Του είπε μάλιστα ότι με σκεφτόταν στην αρχή, καθώς ο χωρισμός ήταν κάπως περίεργος και ξαφνικός.

Μετά όμως ήρθαν και τα δυσάρεστα. Μέσα από κάποιες αόριστες κουβέντες και γενικολογίες, υπήρξε η υπόνοια ότι ίσως έχει βρει κάτι καινούργιο στη ζωή του. Όταν μου περιέγραφε αργότερα ο φίλος μου την συζήτηση τους, ένιωσα σαν να μου μπήγουν ένα μαχαίρι στα σωθικά. Ο πόνος, που είχε γίνει ένα μούδιασμα, επέστρεψε. Ποτέ δεν είναι εύκολο όταν μαθαίνεις ότι ο πρώην σου συνεχίζει τη ζωή του, ενώ εσύ ζεις ακόμα με τις αναμνήσεις. Στην περίπτωση μας όμως είναι αναπόφευκτο, καθώς δεν χωρίσαμε επειδή δεν ταιριάζαμε αλλά επειδή δεν μπορούσε να έχει σχέση με κανέναν, λόγω των οικογενειακών του θεμάτων και συγκεκριμένα τη στάση της μητέρας του, όταν έμαθε ότι είναι gay.

Δεν μπορούσε να είναι με μένα αλλά μπορεί με άλλον; Και αν έλυσε το θέμα με τη μητέρα του, γιατί δεν επέστρεψε σε μένα; Ήταν όλα ψέματα εξαρχής; Κι αν ήταν ψέμα ο λόγος του χωρισμού, έρχεται σε αντίθεση με καταστάσεις τις οποίες γνώριζα και δικαιολογούσαν την απόφαση του. Αυτός είναι ακόμα ένας λόγος που δυσκολεύτηκα να δεχθώ τον χωρισμό. Εκτός από την τηλεφωνική μας συνομιλία, εκείνο το βράδυ, ποτέ δεν συζητήσαμε ξανά επί του θέματος, ούτε βρεθήκαμε από κοντά, για μία τελευταία φορά, όπως πιστεύω ότι έπρεπε. Ακόμα έχω κάποια ερωτηματικά που μάλλον δεν θα απαντηθούν ποτέ.

Αρχικά στεναχωρήθηκα πολύ όταν πληροφορήθηκα για την πιθανότητα να έχει βρει άλλον, όμως πιστεύω ότι είναι ακόμα ελεύθερος. Όχι λόγω της άρνησης μου να το δεχθώ αλλά επειδή δεν υπάρχει κάποια ένδειξη να το στηρίζει. Ξέρω ότι είναι στο πέρα δώθε, όπως ήταν πάντα, ανάμεσα σε δύο διαφορετικές πόλεις και πάντα με τους φίλους του, τους οποίους είχα γνωρίσει. Επιπλέον, ο Μ. δεν ήταν από αυτούς που κάνουν γνωριμίες τόσο εύκολα. Μεταξύ του πρώην του και εμένα, είχαν μεσολαβήσει δύο χρόνια. Τώρα, μέσα σε λίγους μήνες και με τις συνθήκες αυτές, πρόλαβε να βρει άλλον; Όπως και να χει, ξέρω ότι δεν θα έπρεπε να με απασχολεί. Ήταν όμως κάτι σημαντικό για μένα και όσο είμαι μόνος, δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι τις όμορφες μας στιγμές.